خالی بودن همینه که نمیتونم با چیزی که هست کنار بیام . اینه که همیشه فکر کنم شرایط باید بهتر می بود . کسی باید می بود ... که نیست . منم نیستم . من باید اول از همه چیز باشم حداقل برای خودم و نیستم. همیشه هر تیکه م یه وری بوده و زور زدم جم و جور کنم خودمو و نتونستم . اینقد تو کمام که از همه چیر جا موندم .

چیزایی هست که آدم تا آخرِ دنیا نمی تونه بفهمتشون . مث تنفرِ کسی که وانمود می کنه دوستته . یا عشقِ کسی که خیلی ازت دوره و انتظارشو نداری . مث دختری که حتی به خودش اجازه نمیده تو رو آرزو کنه چون میدونه دوسِش نداری ، یا از خوب بودن خالیه چون تو عاشقِ آدم بدی شدی. مث کسی که به خاطر ِ نبودنت متوقف شده سال ها ، و نمی بخشتت هیچ وقت.

من بدبخت تر از اونم که بتونم با دست و پا زدن خودمو نجات بدم .

بالاخره این پرشین فلان فلان شده درست شد :))) هر چند تماما منو خورد :|

نباید متوقع بود هیچ وقت . محبت ، دوست داشتن یا حسی شبیه ِ اینا ، چیزیه که آدم تو ذهنِ خودش بوجودش میاره . نگرانِ کسی میشه ، به جای اونم فکر میکنه ، چیزیو که دوست داره میبینه و چشمشو رو همه ی چیزای بدِ دیگه یِ دوستش میبنده . اینقدر تصویر ذهنیشو می پرسته که از خودِ واقعی کسی ، جا می مونه و بعد که تنه

یه دوره ی مقدسی تو زندگیم بود که به هیچ چیز و هیچ کسی اعتقاد نداشتم . هر رویایی که داشتم ، دنبالش میرفتم و کسی نمیتونست جلومو بگیره . زندگی بهشتی بود که من حتما می ساختمش . به خودم باور داشتم و هر کاری برای رویام میکردم ، اگه جایی نمیشد ، دوباره و صد باره شروع میکردم . چیزایی داشتم که یادم نیست ، نه